Detalji predmeta

• Stanje Polovno

Zdravko Bujić (Donje Vodičevo, 1. novembar 1940) srpski je filozof i lirik.

Biografija
Bavi se filozofijom, lirikom, hagiografijom i antologičarstvom. Rođen je 1940. g. u selu Donje Vodičevo kod Novog Grada (bivšeg Bosanskog Novog). Završio je književnost na Filozofskom (Filološkom) fakultetu u Beogradu 1964. Magistrirao je 1982. filozofiju na Katedri društvenih nauka Puškinskog instituta u Moskvi. Z. Bujić je akademik. Redovni je član Duhovne akademije Dostojevski sa centrom u Moskvi i filijalom u Novom Sadu.

Z. Bujić je kao filozof objavio sledeća dela:

Opšta načela teorije pankimizma (knjiga 1);
Dogmofilijsko-skepskofilijski pankimizam u religii (knjiga 2);
Idealofilijsko-realofilijski pankimizam u filosofiji (knjiga 3);
Teofilijsko-antropofilijski pankimizam u umetnosti (knjiga 4).
Pankimizam, teorija talasnog trajanja (objedinjena tetralogija četiri prethodna naziva);
Dešifrovani geniji i talenti.
Kao pesnik napisao je sledeće zbirke:

Kuća u raju;
Pesma jedini zavičaj;
Duša;
Uz Boga i ljubav;
Stihom kroz srpske predele;
Moje najbolje pesme (autorov izbor pesama).
Kao hagiograf napisao je knjigu:

Velike svetiteljke.
Kao antologičar izdao je knjigu pod naslovom:

100 najboljih srpskih lirskih pesama.[1]
Reference
Bujić, Zdavko. „100 najboljih srpskih lirskih pesama”